Thuis….donderdag 21 mei 2009

Ik heb vannacht 16 uur aan een stuk geslapen. Vanmorgen om 12 uur werd ik eindelijk wakker en was helemaal weer uitgerust. Ik had niets gehoord van Peter die de caravan inpakte, tedman die liep te kletsen en te zingen door het huis, de kermis en de markt die buiten wordt gebouwd….gewoon geslapen en geslapen.

Het is vreemd om weer thuis te zijn. Heerlijk en vreemd. Heerlijk om mijn mannen weer te zien, het gezellige en kneuterige hier, de markt waar ik iedereen ken, mijn eigen vertrouwde holletje. Maar ook jammer dat het wonderlijke avontuur voor nu (even) voorbij is.

Wat ik ontdekt heb over Amerika.

Niet alle Amerikanen zijn hetzelfde, je hebt net als hier heel verschillende mensen, zienswijzen, leefwijzen, bevolkingsgroepen en subculturen. Toch zijn er wel grote gemeenschappelijke delers…dingen die daar meer of minder voorkomen. Ik noem er een paar ook al weet ik dat het generaliseren is; wij lopen ook niet allemaal op klompen, roken niet allemaal hasj, zijn niet allemaal lang, zijn niet allemaal ruimdenkend, gezellig enz….

Amerikanen hebben een heel leuke manier van je bedienen, helpen in een winkel of je lesgeven. Ze zijn hartelijk, welbespraakt, royaal, enthousiast.

In een restaurant krijg je heel vaak een tweede glas drinken voor niets. Dat geeft een soort hartelijk en royaal gevoel. Ik denk dat je daardoor vaker terug komt en meer besteld.

In parfumerieën hebben ze van alles testers…niet alleen van alle make-up maar ook van alle parfums en crèmes. Op de testers staat: try me, test me, play with me. Je mag je complete opmaken, de winkelbedienden zijn heel behulpzaam, maar niet opdringerig. Ook al probeer je alles en koop je niets…niemand wordt daar sikkeneurig van. Ik vond het heerlijk om daar klant te zijn.

Het verkeer is veel rustiger dan hier. Geen gejakker, getoeter (wel de yello cabs in Manhattan hoor!) ieder blijft op zijn eigen lane. Ook in de winkels dringt niemand voor, het lijkt of mensen een minder kort lontje hebben. Dat gaf me wel een veilig en ontspannen gevoel.

Volgens mij hebben ze in de USA voor hetzelfde werk meer werknemers. Veel oudere mensen doen balie of receptie werk, er is meer politie,

De steden zijn brandschoon, er ligt geen papiertje of geen drol op straat. Helemaal niet. Heerlijk is dat!

Ze hebben enorme winkel centra’s. Ze noemen dat een Mall. Die zijn heel comfortabel, schoon, warm, luxe. Maar helemaal gericht op dat je veel koopt. Ik denk dat je in Amerika sneller een koopverslaving oploopt dan hier. Alles is er op gericht om je een fijn gevoel te geven als je koopt. Het voelt wel lekker, maar de verleiding is heel groot…ze gebruiken ook heel subtiele manipulatie technieken.

In boekhandels zijn vaak ook koffiehoekjes. Je mag alle boeken en tijdschriften gewoon gaan zitten lezen, ook al koop je ze niet. Niemand die daar iets van zegt. Dat is heerlijk. Er zitten ook mensen te studeren in boekhandels zoals wij dat doen in de bibliotheek.

Veel mensen schrijven in USA. Romans, dagboeken, reflectief, scenario’s, commercieel. Iedereen is hier schrijver zei iemand uit Brooklyn! Op de tv zijn poetry competitions voor jongeren. Ze doen dat met volle overgaven. Ze zijn welbespraakt. Kunnen geweldige marketing teksten schrijven die grappig, effectief, sappig en vrolijk makend zijn. Daar zijn ze heel sterk in. Je wordt alleen van de teksten waarmee ze iets aanprijzen al vrolijk. Maar ook daardoor koop je weer meer denk ik!

Amerikanen zijn trots op hun werk en op hun bedrijf. Het is daar heel gewoon om een bedrijf te beginnen erover te praten en folders uit te delen. Mensen zijn ook erg bereid iets te proberen. Ik had het gevoel dat ze minder voorzichtig, sceptisch en zuinig zijn (dan hier….. maar dat is natuurlijk ook een generalisatie) Daar zou ik het veel minder eng vinden om een bedrijf te starten en erover te vertellen en te marketen. Iedereen doet het daar en moedigt je aan!

Mensen werken wel erg veel uur. Ze hebben maar een paar weken vakantie per jaar en maken veel overuren, helemaal nu in de crisis. Het land is kapitalistisch. Ze spenderen veel en moeten dus enorm veel uren werken. Hoewel ik wel denk dat ze door meer personeel (ze hebben veel minder personeelskosten, maar alles is ook minder goed geregeld voor werknemers) werken ze wel wat relaxter dan bij ons. Dat haasten van ons heb ik daar eigenlijk niet gezien. Ik merkte zelfs dat ook ik minder hard ging lopen, eigenlijk normaal ging lopen ipv rennen.

Intimiteit is niet echt hun ding. Mannen en vrouwen kijken je minder aan. Ze zijn verbaal heel open en vrij, maar niet echt intiem. Affectiviteit en intimiteit maakt ze een beetje zenuwachtig. Ze vertellen wat ze doen, maar niet wat het ze doet. Mannen doen hun best je niet per ongeluk aan te raken, je wordt sowieso weinig aangeraakt. Geen hand op je schouder, geen stevige omhelzing (als ze het doen buik en bekken netjes naar achter houden). Als je iets openhartigs deelt of een echt antwoord geeft op een beleefdheidsvraag kijken ze een beetje schaapachtig en weten ze er niet zo goed raad mee. Ik ging dat echt missen van hier. Dat echte contact.

Amerikanen zijn speels en hebben echt humor. Ze kunnen genieten op een kinderlijke manier. Dat is echt aanstekelijk. Ze hebben ook heerlijke one-liners. Echt overal vind je heerlijk sappige teksten. Daar zou ik wel wat van willen leren.

De mode daar is niet mijn ding. Ze zijn dol op merken (status) en geven daar grof geld aan uit. Veel goud, zilver en glitters. Beetje te bling bling voor mij. Grote gespen, wilde patronen. Niks voor mij. Maar dure en mooie tassen….mmmmmm. Onbetaalbaar maar erg mooi.

Ze hebben make-up en cosmetica die ik hier nog nooit gezien heb. Innovatief, leuk en heel creatief. Ook hebben ze echt grappige verpakkingen. Leuke teksten en plaatjes erop. Alleen voor het doosje zou je het willen kopen. Amerikanen hebben in hun badkamers ook BERGEN make-up en smeersels liggen. Ze houden er denk ik echt van.

Hebben ze 3000 boeken over creatief schrijven…..ze hebben maar 200 boeken over seks. Intimiteit….niet gevonden. Zijn er vast wel hoor.

Alles is een show. Use it or loose it. Fake it till you make it. If you have it, flaunt it. Broadway, marketing; alles is een soort show. Presenteren kunnen ze als de beste. Al is het niets het lijkt toch fabouless. En wat hebben ze ook veel geweldige, fantastische, leuke, exorbitante, verrukkelijke bijvoeglijke naamwoorden. Een onuitputtelijke hoeveelheid. Amazing!

Verschillende bevolkingsgroepen leven vaak ieder in hun eigen dimensie. Binnen die bevolkingsgroepen heb je dan ook onderlagen, midden lagen en bovenlagen. De verschillende dimensies zijn echt heel verschillend en leven toch in het zelfde gebied. Je wandelt soms van de ene cultuur zo de andere in.

In de loop van de komende dagen bedenk ik vast nog meer ontdekkingen, maar voor nu weet ik even niets meer!

Wat ik ontdekt heb over IRMA

Ik dacht dat Irma veel netter en alles beter onder controle had. En dat ik daarbij zou afsteken als een creatieve rommelkont. Maar ze vergeet tassen, heeft binnen de kortste keren een vlek op haar netste jurk, verliest haar rozencorsage (of delen daarvan) en is soms heerlijk chaotisch.

Ze is een echte flirt kont. Ze vindt het heerlijk om een beetje meisjesachtig ondeugend te doen. Ook al is ze goudeerlijk en trouw.

Ze is veel beter dan ik in netwerken, sociale contacten aangaan, verbindingen leggen. Waar ik verlegen ben stapt zij gewoon op mensen af.

Ze maakt iedere dag een Bucket list (film gezien? Moet je eens doen, heerlijke film) over wat ze allemaal wil gaan doen. Steeds als ze 1 punt afvinkt bedenkt ze er weer 4 bij! De lijst wordt steeds langer…en soms werd ik er een beetje door overweldigd. NU EVEN NIET IRMA!  Dan moeten de sneeuwvlokjes in mijn sneeuwbolletje weer even naar beneden dwarrelen. Maar we hebben door haar wel veel meer avonturen beleefd en dat was ook zalig!

Ik vind vliegen veel enger dan zij, ook al heb ik het al veel vaker gedaan heb.

Irma kijkt ongelooflijk grappig als ze lacht. Daar schiet ik helemaal van in een slappe lach. Zelfs als ik er nu nog aan terug denk moet ik weer lachen. Ze blijft je aankijken met al haar pret en dat is heel charmant.

Irma kan heel goed geld uitgeven voor anderen, maar voor zichzelf…..dan schiet ze soms helemaal in de stress.

Irma denkt soms heel lang na voor ze iets doet, zegt, aantrekt, opschrijft. Waar ik impulsief tekeer ga, is zij bedacht. Soms is dat veel verstandiger…en soms ook niet.

Je kunt goed van mening verschillen met haar. Dan kun je het er eerlijk over hebben en zoeken naar een win win oplossing. Openhartigheid waardeert ze heel erg en zelf is ze ook openhartig.

Als ze uit de band springt, doet ze de gekste dingen…….ik weet niet of ze na thuiskomst weer in het gareel past….denk het niet. Maar die losbol in haar vind ik oogverblindend……dus van mij mag ze lekker eigen-wijs blijven!

Irma…het was een feestje. Nog een keer???? Sas

 ps geslaagd!

Dinsdag 19 mei 2009 op JFK sas

Het is hier nu 19.00. En we wachten op het JF Kennedy Airport. We boarden om 21.00 en we gaan de lucht in om 22.00. Het is bij jullie natuurlijk al 6 uur later.

Gisteravond sliepen we pas om 2 uur, na het Brooklyn avontuur. Dat was wel laat. Ik heb tegen Irma gezegd en nu je snuit houden! Want die was helemaal vol van de ervaring en we lachten weer van Sheer Happiness. Vanmorgen ging de wekker om 8 uur. Pffff. Ik heb echt uren slaap in de halen. Irma put me helemaal uit met al haar wilde plannen. En ik heb er zelf al zoveel! Vandaag zei Irma dat haar tanden zeer doen…je loopt op je tandvlees zei ik!

Na het opstaan schoten we beide in de - help we moeten weer vliegen, hoe krijgen we al die ballen mee, wat hebben we veel boeken en cadeautjes en frutsels – stress. Snel aankleden, beetje inpakken….en toen naar Target een soort supermarkt gesjeesd om 2 enorme weekeindtassen te halen voor de ballen.

Weer terug bleek alles er toch in de passen. We gebruikten zo’n gouden bagage kar van het hotel om alles naar beneden naar de auto te slepen. We gaven de portier een roos….hij lachte en keek totaal verwonderd…cheque-ten uit en scheurden naar het Tully centre voor onze laatste class met Elaine (you where excellent zei ze, and I will come to Holland!) Van een uurtje Ballwork knapte we weer helemaal op. Foto’s gemaakt met Elaine, afscheid genomen en daar gingen we met onze auto volgeladen. In de garage ontmoeten we nota benen een in Amerika wonende vrouw uit Enkhuizen!

Toen wat verkleed en nog wat in de koffers gepropt en op naar de Mall. Laatste Starbucks sessie in de Barnes en Nobels boekhandel en dan nog even uit op cadeautjes. Vooral Irma moet nog even lekker zoeken. Ik vind iets voor mijn sisters en voor Jiro mijn oudste zoon (voor de anderen had ik al iets gevonden)

Dan lekker op ons gemak en op tijd pakken we de auto, stellen we de Lispteltuut van Angela (haar USA Tom Tom) in en rijden weg uit Stamford. Een beetje weemoedig..dat wel. God Almighty wat hebben we een plezier gehad van de Listeltuut van Angela en wat was het een heerlijk idee om een auto te huren. Met een auto ben je veel minder tourist. Heen en weer naar de training rijdend voelde we ons even studenten die hier gewoon hoorden!

Irma rijdt probleemloos naar JFK. We leveren de auto af, halen TWEE bagage karren (Jezus wat een bende hebben we mee) en zorgen voor opstoppingen in lift en airport metro. Mijn handbagage was wat te zwaar, gelukkig was die van Irma te licht en konden we wat (boeken..!!!??) bij haar stoppen. Nu hebben we gegeten, wachten we tussen de andere reizigers en hopen we dat ook onze handbagage zo probleemloos door de douane komt.

Klein beetje zenuwachtig ben ik wel. Ik hoop dat alles lekker gemakkelijk gaat en dat we wat kunnen slapen. Mijn ogen prikken nu al. Ik denk dat ik thuis heel wat uurtjes moet bijslapen. Ik verlang naar mijn eigen bedje en naar mijn lieverds…..maar jammer dat dit hoofdstuk van het Geluksavontuur nu bijna voorbij is. Maar……daarna begint er een nieuw hoofdstuk…en vast met nog gekkere en nieuwe avonturen! To be continued…..

Ik ben thuis…..pfffff. Het is nu 17.30 in Nederland (daar is het al 23.30!) Wat een trip!

Op JFK vonden we deze soort australian reishoed...wat is dat voor een TEKEN??

De reis ging prima, KLM heerlijke service, lekker eten, ik heb zowaar twee uur geslapen en zelfs gaar en geradbraakt hebben we weer vreselijk gelachen. Irma had een briljante vondst gedaan; In de training moesten we steeds uitademen met de S-klank. Dat stimuleert je middenrif. Irma heeft een nieuwe versie bedacht: I am gorioussssssssssssssss (als s klank) Dit gingen we vervolgens te pas en te onpas doen, op JFK (Irma slaat echt door!) in het vliegtuig, wachtend op onze bagage met onze Amerikaanse zonnebrillen op…Nou ja, ik ben benieuwd wat Elaine hiervan zou vinden. We zullen het haar mailen….ze kreeg helemaal het Happy Virus van ons.

Op schiphol stonden Irma’s man Bert en Kees met bossen rozen te wachten. Mijn lief is nu onderweg naar huis…hij moest gewoon de kost verdienen (je moet wat met zo’n wild wijf!) We hebben onderweg even geluncht met Kees en Bert (heerlijk….nog meer weelde) en daarna…in een soort comatische, wazige, zwalkende toestand naar huis gereden. Thuis zat Ted te wachten…en ik had zijn Verjaardagscadeau uit de USA voor hem mee (al-stars gympen en een PSP spelcomputer). Wat heerlijk om hem te zien. Thuis knap ik weer even op. Ik moet proberen wakker te blijven heeft Angela gezegd. Dus ben ik al mijn koffers maar uit gaan pakken en al mijn SCHATTEN heb ik op de keukentafel uitgestald……

Maar de grootste schat zit in mijn hart. Het avontuur, het genieten met Irma, de meest geweldige methode die ik ken voor ontspanning, lichaamsbewustzijn, in vorm komen, alle wijsheid van Elaine (die moet ik nog heel erg laten bezinken voor ik er iets zinnigs over kan schrijven!) en New-York!

Ik ben nog steeds wakker…..en straks spring ik peter in zijn armen.

P.s

Irma, darling……al dat snoepen van ons……jouw zorg over die extra wobbel….Ik ben een kilo afgevallen! Dat komt vast omdat ik zoveel met je gelachen heb. Dat is mogelijk een nieuw amazing dieet idee. Het geluksdieet...lachen tot je een ons weegt!

I am Gorgiousssssssssssss.

Sas

Maandag 18 mei Saskia

Als deze dag een film zou zijn of een roman, zouden dit mogelijke titels kunnen zijn:

Egg-jump in Manhattan

Secret striptease in hotel room, no public was allowed

Perfume panic attack in Sephora

Expensive lunch to calm down from a panic attack (Dutch coaching was very helpful)

Searching for the ladies restroom in most expansive store of Manhattan

Almost married again with Irish horseman in central park

Fantasizing about bloom studio in The Netherlands

Love affair with Starbucks coffee and super chocolate chip brownies

Marketing lessons in the subway by female designer with Dutch roots

Dinner with Brooklyn famous friend of Arnold Grunberg

Brooklyn Bridge by night (with heavenly ice-cream in hand)

Could not swim to the stature of liberty

Two white girls in all black people metro in Brooklyn

Promoting our CD in Brooklyn living room was very successfully (can you turn off that music said her husband when he came home from work)

Bottle with almost two kilo’s of ketjup

In other words……. a trip to fabulousness!!!!!

Vandaag onze laatste hele dag en nacht in The US!

Vanmorgen een beetje uitgeslapen, alle aantekeningen in de laptop gezet en aangekleed voor Manhattan!

Bloomingdales bekeken (soort mega maison de bonnetterie). Ik werd BANANAS van de prachtige tassen die ze verkochten (lak, kleur, luxe, geweldig)…maar alles (ook de kleding en de make-up) was hysteries duur…. Dus we zijn licht (eigenlijk zwaar) gedeprimaneerd en geschrokken weggerend.

Met de taxi naar 42nd street/fifth avenue.

We hebben zalige smeersels en make-up geshopt bij onze absoluut favoriete parfumerie in de wereld. Wat een zalige zooi hebben ze daar. Irma kreeg een paniek aanval toen we moesten afrekenen, maar ik heb haar er met zuchten en lachen doorheen geholpen. (ik ben namelijk een ervaren shopcreep)

Toen zijn we licht verschrikt met een yellow cab gereden naar de Donald Trump building om alles weer in perspectief te zien. Kees zegt namelijk je moet groot denken. En dat gebouw is vrij groot, vrij protserig en vrij luxe. Zeg maar Huge!

We hebben geluncht bij Bergdorf and Goodman. We kwamen erachter dat het ongeveer de duurste herenmodezaak is van Manhattan. Maar de broodjes vielen nog mee. Er zat een bekende ontwerper te lunchen volgens mij.

Daarna zijn we met een koest die bestuurd werd door een heel aardige Ierse man door Central Park gereden (onderweg stopte hij voor ons bij een pinautomaat…..)

Metro genomen naar Brooklyn om te gaan eten bij studiegenoot Susan en haar man Seth (kids Hillary & Theo) Dat was heerlijk en heel gezellig. Wat een schatten van mensen. Prachtige huizen daar, alleen maar zwarte mensen…best spannend in de metro…

Daarna met de familie bij nacht gaan kijken bij de prachtig verlichte Brooklyn Bridge, daar de verlichte skyline van Manhattan bekeken en hemels ijs gesnoept. Neil Simon (The Odd Couple woonde hier ook, ik voelde me weer helemaal Florence…zoals toen we dat stuk speelde)

Daarna met de metro en de trein terug naar Stamford; het Hilton Hotel. In de trein een heel leuk gesprek gehad met een vrouwelijke ontwerpster die in Nederland is geboren en daar ook de Rietveld academie heeft gedaan. Maar nu al heeeeeel lang in Manhattan werkt. En veel te veel overwerkt.

Het Engels spreken gaat steeds gemakkelijker, als ik me op mijn gemak voel komen alle woorden vanzelf in me op…nou bijna alle woorden

Nu is het 23.30 en zetten we alle avonturen weer op het web

Maar deze dag kan ik niet echt omschrijven. Het was te leuk en te bijzonder. We hebben verschrikkelijk genoten.

Op mijn bed heb ik al mijn make-upies uitgestald en daar ga ik straks nog even van nagenieten met een kopje thee.

Peet! Ik heb een heel leuk metalen reclame bord voor je gevonden….voor op je werk??? Ik ben nu helemaal into koffie….misschien vind je de tekst ook inspirerend.

Jammer dat we morgen terug reizen…maar heerlijk dat we iedereen weer gaan zien.

Dit avontuur krijgt een speciale inloopkast (echt amerikaans) in mijn hart. Het is teveel voor een hollands kastje…..to amazing, to big, to much, to good. Dus…maar een inloopkast om alle herinneringen in te bewaren en koesteren…..en te gebruiken.

Sas

Vrijdag 17 mei 2009

Geslaagd!

Irma en ik zijn vandaag allebei geslaagd. We zijn nu Elaine Petrone Method gecertificeerde trainers! Yes!

We hebben les gehad en les gegeven. Vandaag was Irma ook aan de beurt en ze deed het fantastisch! Ze kreeg helemaal de smaak te pakken en af en toe zat Elaine vertederd naar haar te kijken.

We begonnen erg moe vanmorgen. Ik sliep gister pas om 3.00. Ik was zo onder de indruk van de Lion King ( en ook een beetje van kletsende en vrijende buren in het Hilton als ik heel eerlijk ben….hebben wij dat juist weer als we zo laat in bed liggen….). We overwogen om de training maar de schrappen en in Manhattan een botox behandeling te nemen…….maar dat deden we natuurlijk niet. We huppelden weer naar de toverballen in het Tully health care centre. Het eerste half uur zag Irma het plafond golven en ik sliep geloof ik zo nu en dan. Ik hoorde Elaine zeggen dat een student van haar geweldige ervaringen had nadat ze wiet had gerookt en op de ballen ging liggen. Toen begon Elaine heel erg te lachen, waren wij wakker en begon weer een heerlijke dag. (ook al sliep ik maar 4 en een half uur)

Ik was echt ontroerd door die mooie tekst die Karin op de site zette:

Het nummer: moment of surrender van U2-

...my body's now a beggingbowl
that's begging to get back,
begging to get back to my heart,
to the rhythm of my soul
to the rhythm of my unconsciousness
to the rhythm that yearns
to be released from control...

Ik ken het nummer niet, maar het is een tekst recht uit mijn hart! Precies hoe ik het voel deze week.

Vanmiddag op de ballen kreeg ik van puur geluk, ontlading, ontspanning en wonder een verschrikkelijke lachbui die bijna niet meer te stoppen was. Ineens bedacht ik me dat ik hier als een -op zijn kop lieveheersbeestje- in een soort bevallings houding lag te ontspannen midden in the States, dolgelukkig en tevreden. Naast Irma die hetzelfde lag te doen. Na al die pret en die schoonheid en overvloed en zalig eten en stapels boeken en prachtige inzichten en lichaamsontdekkingen en kennismakingen en lol en parfumerieeen en Broadway en alles…… En dat ik me zo verschrikkelijk rijk voel en dat ik weet dat dit mijn nekkie gaat veranderen. Ik voel het nu al. Beweging tussen pezen, gewrichten, botjes die ik me nauwelijks meer kan herinneren. Iedere dag ontdek ik meer ruimte. Al die ruimte voelde ik ineens als een soort zee van slagroom waar ik in lag op zijn kop, naast die -gierend van de pret- Irma. Wetende dat thuis mijn lievelingen leven die ik straks weer ga omhelzen…..En ik lachte, ik lachte en ik kon niet meer stoppen. Het was alsof de maat van mijn hart zich ineens ontspannen aanpaste aan al deze vreugde en rijkdom. Ik denk dat na dit oprekken van mijn geluksvermogen…..het nooit meer helemaal hetzelfde wordt. Ik weet dat ik meer geluk ga voelen, zien, herkennen, aantrekken en toelaten. En ik lachte en gierde van de pret.

Elaine zei later dat dat wel vaker gebeurde. Een soort ontlading van tranen of lachen die aangeeft dat er heel veel gebeurt met je.

Na de les krijgen we onze bestelling….Oeps…. hoe krijgen we dit in onze koffers???? Grace (de assistent van Elaine) rekent alles uit met haar met glitters beplakte calculator. Zij is echt super amerikaans, met glitters, amazing en zonnebril en marketing en al. Heel leuk!

Ps.....dit is NIET ongeveer wat we hier hebben uitgegeven......

Ons groepje is al helemaal besmet met het Happiness virus. Ze gingen zich in de loop van de week ook meer versieren. Nageltjes lakken, zwierige tassen en sjaals, ze lazen ons Happy Magazine, ze gingen steeds meer lachen en verklappen en ze genieten van onze vreugde. Een doktor en chiropractor vatte ineens de moed om ook les te gaan geven (irma zegt…nadat we hem lesgegeven hadden…..maar zonder gekheid, hij was heel erg goed), acteurs trainster las ons kaartje en magazine en zei lachend…..o this is just what I need! Morgen gaan we zwieren door Manhattan en daarna bij medestudent Susan eten bij haar thuis in Brooklyn.

Vanmiddag hebben we koffie en mierzoete lekkerneien gesnoept bij Starbucks en nu typen we op onze kamer en straks gaan we deftig uit eten hier in het Hilton.

Kees belde of we onze creditkaart wel genoeg gebruikte….toen kregen we weer de slappe gelukslach……Kees je weet niet wat dit voor ons betekent! Soms voel ik me als in een film, iemand die ineens de wind mee heeft…..ik denk dat ik voor de komende tien jaar lachbuien in voorraad heb!

Sas

p.s Het eten was heerlijk en natuurlijk weer hylarisch.....Irma deelt nu visite kaartjes uit aan wildvreemde mensen....nog even en ze rennen verschrikt weg als ze het envelopje uit haar tasje haalt....

Nu zingen we nog wat Salon Chanson liedjes en zoeseren heerlijk in slaap en dromen over Manhattan....Morgen....

Zaterdag 16 mei 2009

Vandaag:

Tedman is Jarig! Ik heb even naar huis gebeld en dat was heerlijk

Alle aantekeningen van gister in de laptop gezet

Hilton ontbijt

De training start om 9.30

Vandaag met nieuwe lerares Geanne Turkel gelegen op ons buik met ballen onder je kin, onder je voorhoofd, onder je wang, onder je borstbeen. Vooral dat laatste vond ik ondraaglijk. Toch komt er beweging in gewrichten en tussen pezen die ik nooit eerder voelde.

We hebben vandaag nieuwe studenten erbij, een chiropractor, een yoga lerares en een vrouw die acteer en zang training geeft!

Na deze kwellende maar heel leerzame les… weer Class met Elaine. Een discussie over lesgeven en iets nieuws…liggen in hoepels….? Ja houten hoepels, waar je in allerlei bochten in ligt en rekt. Heel bijzonder. Iedere dag ontstaat er meer gevoel en ruimte in mijn gewrichten tussen mijn ribben, rond pezen. Het lijkt alsof mijn lijf een stuk deeg is dat iedere dag gekneed en uit elkaar getrokken wordt. Er komt overal lucht en ruimte in.

Na de dag brengt medestudent Susan (ze woont in Brooklyn) ons met haar auto naar Manhattan. Onderweg zingen we mee met Frank Sinatra en lachen we veel.

Maar dan…….Weer midden in het wonder…. Manhattan! Bij avondlicht. De temperatuur is perfect 18 graden. We eten op Broadway, smeren lippenstift op in Saphora…de parfumerie van de sterren,  we popelen….drinken koffie bij Starbucks en dan gaan we naar het Minskoff Theatre…de Lion King.

We hebben perfecte plaatsen. In het midden van het midden van de zaal, echt geweldig. Irma en ik knijpen elkaar in de arm. Is dit echt waar?

De musical is onbeschrijflijk. Bij het openingsnummer, als alle dieren opkomen beginnen we allebei te huilen. Ineens drinkt de grootsheid van dit avontuur, van dit heerlijke geschenk heel diep tot me door. Hier te zitten, kijken en luisteren naar de prachtigste dansers (die ik na al het bewust bewegen met heel nieuwe ogen bekijk, wat een kracht en gratie) de training van Elaine, ik voel meer ruimte en beweging en balans en gevoel in mijn lijf dan ik heel lang heb gehad. Soms voelen dingen weer als toen ik klein en vol vertrouwen en gemak was! De boekwinkels, het Hilton, Harlem met al die vreugde, de mensen die we hebben leren kennen, de slappe lach met Irma, de leuke berichtjes van thuis, mijn lieve Peter die me dit allemaal gunt, Kees die dit tevoorschijn toverde….het voelt alsof mijn hart 10 maten is gegroeid. Dit is allemaal zo heerlijk dat het er nauwelijks in past. Ik loop over van vreugde.

De musical is prachtig….verbijsterd en helemaal onder de indruk lopen we daarna door 42nd street naar Grand Central, pakken de trein naar huis (het Hilton huis dan) genieten na in de trein  (ik zei steeds maar tegen Irma...Jezus wat een dag...) en trekken in Stamford onze regencondooms aan want het miezert….maar wij hebben de slappe lach. Irma kijkt zo vreselijk grappig als ze lacht…soms doe ik het bijna in mijn broek als ik haar zie lachen en genieten.  We huppelen om 1 uur snachts naar huis en nu vallen we met ons hoofd op de laptop in slaap. In en in gelukkig. Dit…..al deze vreugde heeft mijn hart zo opgerekt….het is voorgoed groter gegroeid. Wat ben ik een geluksvogel!

Sas helemaal in haar Sas!